Өглөө бүр Африкт бөхөн гөрөөс нойрноосоо сэрнэ.
Тэрээр хамгийн хурдан арслангаас ч хурдан гүйхгүй бол араатны хоол болно гэдгээ мэднэ.
Өглөө бүр арслан нойрноосоо сэрнэ.
Тэрээр хамгийн удаан гөрөөсийг барихгүй бол өлбөрч үхнэ гэдгээ мэднэ.
Та арслан байна уу, гөрөөс байна уу, хамаа алга.
Өглөө болж, наран мандахад та гүйж эхлэх нь л чухал.

Нэг бодлын онигоо ч гэж хэлж болмоор энэ үг их утга агуулжээ. Яах аргагүй Дэлхий ертөнц техникийн хөгжил хэтэрхий хурдан өрнөж байгааг та бид анзаарч байна. Унтаад сэрэхэд нэг нь хуучирч, өөр нэг зүйл шинэчлэгдэж байх. Энэ хөгжилтэй хөл нийлүүлэн давхихын тулд мөхөс хүн яах ёстой болоо.

Уншсан хүн нь сэтгэгдлээ бичээрэй. Би үнэндээ яах ёстойг гадарлахгүй байна. Ямарч л байсан энэ их хурданд хүн хүнээрээ байгаасай гэж л бодож байна.

Хүндэт Блог минь

  Сүүлийн хэд хоног, сар ч байж мэднэ. Тэмдэглэлээ бичсэнгүй, тийм завгүй байсандаа ч биш, бичие гэсэн бодол төрөхгүй байлаа уучлаарай. 7 хоногийн өмнөөс энэ алдаагаа ухаараад, өөрийгөө болон орчин тойрноо бага ч болов дүгнэж явах нь хэрэгтэй гэж бодсон юм. Өглөө гэрээс гараад л орой явсан замаараа ирдэг энэ нэг хэвийн амьдрал ч гэсэн надад зарим зүйлийг зааж байгаа бизээ.
Нэгэнтээ өөрийн гэсэн амьдрал зохиогоод явж байгаа болохоор, нийгэмтэй харьцах, мэдээлэлтэй харьцах, цагтай харьцах гээд олон л туршлага олгож байна. Энд нэг юм дурдсангүй, өөртэйгээ харьцах.
Магадгүй энд ирснээсээ хойш хэтэрхий их өөртэйгээ харьцаж байгаа байх, гэлээ ч түүнийг дийлнэ гэдэг хэцүү юм. Өглөө эрт босох, номоо унших, чимээгүй цаг(Библи унших), хичээлээ цагт нь хийх, хүн рүү захиа бичих, Блог Тэмдэглэлээ хөтлөх, ядахнаа цагт нь хоолоо идэхэд хүртэл үргэлж би өөртөө ялагдана. Хожим тэмдэглэлээ унших өдөр ялагч байх болтугай.
 

Өглөө энгийнхээсээ хэтэрхий эрт буюу 6 цагт боссон. Шалтгаа нь сонирхолтой. Японд, тэр тусмаа Фүкүшима сургуульд морины талбай харахад хачирхалтай байх болов уу. Сургуулийхаа морины дугуйлан дээр явж очлоо(бэлтгэл өглөө эрт байдаг учраас өглөө очсон). 5н сайхан адуу байна. Монгол мориноос нилээд өндөр бас гуалиг юм билээ. Унаж үзэх боломж олдсон дээр хэд тойроод авсан. Юу вэ бараг нэг жил моринд хүрээ ч үгүй юм байна шдээ. Гүэ яахав, анх унаж байгаа хүмүүсийн дэргэд илт дээр байсанлдаа. Гэхдээ л тэр техник талын юм дутаад байх шиг. Ингээд оюутан амьдралын чухал хэсэг болох дугуйлангийн гараагаа, 馬術(Морин эрдэм)-ээр эхэллээ. Сэтгэл хангалуун байнаа. Дашрамд нь гэхэд, эндхийн болон барууны морь арчлах ажил нь хэтэрхий нягт нямбай санагдсан, өглөө нэг морийг усанд оруулах гэж 40өөд минут болсон шүү.

Гайхалтай өнөөдөр ямар азаар сургуулиас эрт гарсан юм бэ. Дэлхийд дарагдсан "улаан бурхан" өвчин өндөр хөгжилтэй Японд хэт дэлгэрээд сургуулиуд захаасаа хөл хорио тогтоогоод байсан. Манайх өнөөдөр  6р  цагаас эхлээд тэнд байсан хүмүүстэй нь хамт хөл хорио тогтоочихлоо.  Лав л  7 хоног хичээл цонх(нэг бодлын сайхан юмаа).  Дөнгөж дугуйланд элсээд байтал явуулсангүй.

Өөрийн гэж нэрлэх гэртэйгээ хүн яагаад ч юм нэг далд холбоотой болчих юмаа. Гэртээ л ирээгүй бол нэг л тавгүй байх боллоо, өөрийхөө ор, сандал ширээгээ хэрэглэхгүй бол нэг л сонин. Энэ нь магадгүй би энэ газарт өөрийн гэсэн орчин бүрдүүлсэнтэй холбоотой байх. Яг нарийн ширийнийг нт мэдэхгүй юм байна.

За дөнгөж саяхан нэг найзыхаа бичлэгийг үзэж суугаад Улаанбаатарын өвлийн тухай саналаа. Уг нь би өвөлд маш дургүйлдээ, гэхдээ л энэ жижиг өрөө, өвөл курткан дотроо бээвийж явахаас давчуу санагдчихлаа. Дээр нь Guys-н "Цас" дууг сонссон болхоор нэг удаагийн сэтгэлээр уналтын доозыг хэтрүүлчихшиг боллоо.

за тавтай нойрсоорой

Бушуу туулай борвиндоо баастай гэдэг, удаан туулай нь яадаг бол? Би ойрын хэд хоног яагаад байгаан бүү мэд, сэрүүлгээ сонсохгүй унтдаг болчихож. Эхний цагийн дундуур орсон. Лав л удаан туулай нь борви нь бохир л байдаг болтой(би туулай биш лдээ).
Энэ өдөр бүх л өдрийн адилаар энгийн л байлаа. Асашёрү унаж уур хүргэснийг эс тооцвол сэтгэлийн хөдлөл ч байсангүй. Ер нь хүн нэг ийм амьдралд орчихвол шинийг сэдэх, аз турших сэтгэл нь үхчихдэг гэж сонссон. Үнэн болов уу? Би л лав тийм амьдралыг хүсэхгүй байна...
Гэртээ эрт ирсэн болохоор өрөөндөө "Суботник" явуулаад, бас ч дажгүй шүү. Нэгэнт сайн жаал болсных нэг мөсөн гээд Хичээл бариад суусым. Болж байна, аав ээждээ харуулахсан, "хүү нь ийм том болсон" гээд л...

Хязгаарлалттай бичлэг байна. Та хэрэв үзэх эрхтэй бол энд дарж орно уу.

Бүтэн жил дамнан Спорт сонирхогчдын нүдийг амраадаггүй гайхамшигт Европын Аваргуудын Лиг өнөөдөр шувтрагын тоглолтоо хийх гэж байна. Домог болсон Италийн AC Milan, Английн Liverpool багууд хүч үзнэ. Багуудын товч танилцуулгыг доор өгүүлье.

Аваргуудын Лигийн 2 удаагын цомт, Италийн Rossoneri(улаан-хартнууд) буюу AC Milan нь 1899 онд крикетийн багаар анх байгуулагдаж, Англи эзэнтэй байсан учир хотыхоо нэрний Англи дуудлагаар нь Милан хэмээн нэрлэжээ. Италийн Ерөнхий сайд Силвиа Берлускони-н баг юм.
Энэ удаагын тоглолтод Төвийн хамгаалагч Кака гол үүргийг гүйцэтгэнэ гэж тааварлаж байгаа. Гэхдээ Миланы довтлогчоор: Тоголсон баг бүхнээ цомд хүргэж байсан Роналдо, Филиппио Инзагги, Альберто Жилардино нар, хамгаалагчаар: Кафу, Пауло Малдини, Аллесандро Неста, хаалгач: Дида зэрэг өндөр зэрэглэлийн тамирчид хурсан байгаа билээ.

Энэ өдрийг яагаад ч юм хүлээгээд байсан, хэн нэгний төрсөн өдөр биш гэж санаж байна, лав л тэмдэглэлт өдөр бишсэн. Харамсалтай нь өглөө вагон хөдлөхөд(би сургуулируугаа вагоноор явдаг) арван минутын өмнө сэрсэн. Бүх хэрэгтэй юмаа шүүрч аваад дугуйгаа унаад гарахад арай гэж амжиж байналээ. Инээдтэй нь вагон дотор нүүр гараа угаачихсан, байсан бол өглөөний цайгаа тэнд идэх байсан юм.

Хичээлүүд яг л урьдыхшигээ. Онцын сонингүй. Ер нь өнөөдөр миний хувьд ямар ч шинэ зүйлгүй энгийн өдөр боллоо(харамсалтай юм).

Нэг биеэсээ ахадсан ажил сэдсэн нь: заримдаа том сэдвээр өгүүллэг маягийн юм бичиж байюу гэж бодлоо. Яахав ирээдүйд хэрэг болох ч юм билүү.

За ингээд Нов Нормал нэг өдрийг үдээд тэмдэглэлээ бичиж дууслаа. Өчигдөр бичлэг бичээгүй, аягүйд бол өнөөдрөөс Нормал өдөр байждээ.

Маргааш хичээнээ. Амэн

I am happy to join with you today in what will go down in history as the greatest demonstration for freedom in the history of our nation.

Five score years ago, a great American, in whose symbolic shadow we stand today, signed the Emancipation Proclamation. This momentous decree came as a great beacon light of hope to millions of Negro slaves who had been seared in the flames of withering injustice. It came as a joyous daybreak to end the long night of their captivity.

But one hundred years later, the Negro still is not free. One hundred years later, the life of the Negro is still sadly crippled by the manacles of segregation and the chains of discrimination. One hundred years later, the Negro lives on a lonely island of poverty in the midst of a vast ocean of material prosperity. One hundred years later, the Negro is still languished in the corners of American society and finds himself an exile in his own land. And so we've come here today to dramatize a shameful condition.

In a sense we've come to our nation's capital to cash a check. When the architects of our republic wrote the magnificent words of the Constitution and the Declaration of Independence, they were signing a promissory note to which every American was to fall heir. This note was a promise that all men, yes, black men as well as white men, would be guaranteed the "unalienable Rights" of "Life, Liberty and the pursuit of Happiness." It is obvious today that America has defaulted on this promissory note, insofar as her citizens of color are concerned. Instead of honoring this sacred obligation, America has given the Negro people a bad check, a check which has come back marked "insufficient funds."

But we refuse to believe that the bank of justice is bankrupt. We refuse to believe that there are insufficient funds in the great vaults of opportunity of this nation. And so, we've come to cash this check, a check that will give us upon demand the riches of freedom and the security of justice.

We have also come to this hallowed spot to remind America of the fierce urgency of Now. This is no time to engage in the luxury of cooling off or to take the tranquilizing drug of gradualism. Now is the time to make real the promises of democracy. Now is the time to rise from the dark and desolate valley of segregation to the sunlit path of racial justice. Now is the time to lift our nation from the quicksands of racial injustice to the solid rock of brotherhood. Now is the time to make justice a reality for all of God's children.

It would be fatal for the nation to overlook the urgency of the moment. This sweltering summer of the Negro's legitimate discontent will not pass until there is an invigorating autumn of freedom and equality. Nineteen sixty-three is not an end, but a beginning. And those who hope that the Negro needed to blow off steam and will now be content will have a rude awakening if the nation returns to business as usual. And there will be neither rest nor tranquility in America until the Negro is granted his citizenship rights. The whirlwinds of revolt will continue to shake the foundations of our nation until the bright day of justice emerges.

But there is something that I must say to my people, who stand on the warm threshold which leads into the palace of justice: In the process of gaining our rightful place, we must not be guilty of wrongful deeds. Let us not seek to satisfy our thirst for freedom by drinking from the cup of bitterness and hatred. We must forever conduct our struggle on the high plane of dignity and discipline. We must not allow our creative protest to degenerate into physical violence. Again and again, we must rise to the majestic heights of meeting physical force with soul force.

The marvelous new militancy which has engulfed the Negro community must not lead us to a distrust of all white people, for many of our white brothers, as evidenced by their presence here today, have come to realize that their destiny is tied up with our destiny. And they have come to realize that their freedom is inextricably bound to our freedom.

We cannot walk alone.

And as we walk, we must make the pledge that we shall always march ahead.

We cannot turn back.

There are those who are asking the devotees of civil rights, "When will you be satisfied?" We can never be satisfied as long as the Negro is the victim of the unspeakable horrors of police brutality. We can never be satisfied as long as our bodies, heavy with the fatigue of travel, cannot gain lodging in the motels of the highways and the hotels of the cities. *We cannot be satisfied as long as the negro's basic mobility is from a smaller ghetto to a larger one. We can never be satisfied as long as our children are stripped of their self-hood and robbed of their dignity by a sign stating: "For Whites Only."* We cannot be satisfied as long as a Negro in Mississippi cannot vote and a Negro in New York believes he has nothing for which to vote. No, no, we are not satisfied, and we will not be satisfied until "justice rolls down like waters, and righteousness like a mighty stream."

I am not unmindful that some of you have come here out of great trials and tribulations. Some of you have come fresh from narrow jail cells. And some of you have come from areas where your quest -- quest for freedom left you battered by the storms of persecution and staggered by the winds of police brutality. You have been the veterans of creative suffering. Continue to work with the faith that unearned suffering is redemptive. Go back to Mississippi, go back to Alabama, go back to South Carolina, go back to Georgia, go back to Louisiana, go back to the slums and ghettos of our northern cities, knowing that somehow this situation can and will be changed.

Let us not wallow in the valley of despair, I say to you today, my friends.

And so even though we face the difficulties of today and tomorrow, I still have a dream. It is a dream deeply rooted in the American dream.

I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: "We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal."

I have a dream that one day on the red hills of Georgia, the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at the table of brotherhood.

I have a dream that one day even the state of Mississippi, a state sweltering with the heat of injustice, sweltering with the heat of oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice.

I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character.

I have a dream today!

I have a dream that one day, down in Alabama, with its vicious racists, with its governor having his lips dripping with the words of "interposition" and "nullification" -- one day right there in Alabama little black boys and black girls will be able to join hands with little white boys and white girls as sisters and brothers.

I have a dream today!

I have a dream that one day every valley shall be exalted, and every hill and mountain shall be made low, the rough places will be made plain, and the crooked places will be made straight; "and the glory of the Lord shall be revealed and all flesh shall see it together."

This is our hope, and this is the faith that I go back to the South with.

With this faith, we will be able to hew out of the mountain of despair a stone of hope. With this faith, we will be able to transform the jangling discords of our nation into a beautiful symphony of brotherhood. With this faith, we will be able to work together, to pray together, to struggle together, to go to jail together, to stand up for freedom together, knowing that we will be free one day.

And this will be the day -- this will be the day when all of God's children will be able to sing with new meaning:

My country 'tis of thee, sweet land of liberty, of thee I sing.

Land where my fathers died, land of the Pilgrim's pride,

From every mountainside, let freedom ring!

And if America is to be a great nation, this must become true.

And so let freedom ring from the prodigious hilltops of New Hampshire.

                Let freedom ring from the mighty mountains of New York.

                Let freedom ring from the heightening Alleghenies of
                Pennsylvania.

                Let freedom ring from the snow-capped Rockies of Colorado.

                Let freedom ring from the curvaceous slopes of California.

                But not only that:

                Let freedom ring from Stone Mountain of Georgia.

                Let freedom ring from Lookout Mountain of Tennessee.

                Let freedom ring from every hill and molehill of Mississippi.

From every mountainside, let freedom ring.

And when this happens, when we allow freedom ring, when we let it ring from every village and every hamlet, from every state and every city, we will be able to speed up that day when all of God's children, black men and white men, Jews and Gentiles, Protestants and Catholics, will be able to join hands and sing in the words of the old Negro spiritual:

                Free at last! Free at last!

                Thank God Almighty, we are free at last!

Долоо хэмжиж нэг огтол гэгчээр сэрүүлгээ сайн шалгаж тавихгүй яавдаа. Урд шөнө оройхон унтсаныг ч хэлэх үү, өглөөний хоолоо үдийн нэг цагт идлээ. Уг нь Ням гараг, цуглаандаа явах байсан юм. Түрүү долоо хоногт эзгүй байгаад явж чадаагүй энэ удаад бас л... Ер нь би өөртөө бага зэрэг хариуцлага тавих цаг болсондогоо. Гэж бодоод хичээлээ хийж эхэллээ. Гадаа хүчтэй салхитай гарахын аргагүй байсныг ч хэлэх үү, Ня-Бо ийн хичээл дээр ойлгохгүй байсан зүйлсээ ойлгоод урамтай байсныг ч хэлэх үү, 8 өнгөртөл зөвхөн Ня-Бо хийчихсэн. Эрдмийн оргилд гарсан гэж бодох хэрэггүэ, би хэтэрхий удаан болхоор олигтой ахиж чадаагүй.

Дундуур нь нэг ишлэл уншсан юм. "Тэр бол барилгачид болох та нарт гологдсон боловч булангийн тулгуур чулуу болсон юм" Үйлс 4:11 

Эндээс өөрийгөө бага зэрэг дүгнэж үзлээ. Би одоо ямар байгаа билээ, ирээдүйд ямар болох билээ. Ямар ч байсан Эзэний адил тулгуур чулуу болохын төлөө зүтгэнэдээ.

Орой нь 11 цаг орчмын үеэс гэрийнхэнтэйгээ, зарим найз нартайгаа yahoo messenger-р "чалчив". Ойрд хараагүй дүүгээ, гэрийхнийгээ хараад маш их баяртай байлаа.

Бас нэг зүйл, Death Note movie-г олж үзлээ. Бас л сонирхол татахуйц кино болсон байнашүү. Нэг залуу эрлэгийн элчийн дансны дэвтэр -г олоод эзэмшинэ. Тэр дэвтэрт нэр нь бичигдсэн хүн заавал үхдэг.  Анхандаа Дэлхийг муу залуусаас цэвэрлэнэ гэж бодож байснаа, аяндаа эвгүй л болдог юи билээ. Гэхдээ өөрийг нь барих гээд байсан болохоор хариу арга хэмжээ авсан л даа. Яах аргагүй хүн, өөрийгөө Бурхантай зүйрлэн алдаршуулахыг хүсэж эхэлдэг. Түүнийг мөрдөж байгаа бас нэг залуу байдаг. Тэгээд энэ кинон дээр хэтэрхий ухаантай 2 залуу цаашид өрсөлдөх юм шиг байгаа юм. Дараагийн ангийг нь тэсэн ядаж байна.

Ингэсгээд нэг өдрийн амьдрал, маргаашийхаа хичээлийг бэлдээд тавтай нойрсоорой.